Het is nog erg vroeg als Joy op haar fiets richting nachtopvang rijdt. Stil op straat, nog geen koffie op. Maar vandaag is de grote dag en de komende gebeurtenissen wil ze voor geen goud missen.

Straks, om zeven uur, komt wethouder Karsten Klein langs. Nieuwsgierig geworden van de kritiek die de jongeren hadden op de opvang, wil hij wel eens met eigen ogen zien hoe het met  hun nachtonderkomen bij het Leger des Heils staat. 

Half zeven stapt Joy de vertrouwde ruimte binnen. Zij is hier bijna elke donderdag, om mensen een hart onder de riem te steken, signalen op te vangen, te vertellen over de belangenbehartiging.

De gasten van het verblijf zijn net wakker gemaakt en moeten, alle vijf en dertig in drie kwartier, om kwart over zeven het pand verlaten. Het is spitsuur en dringen voor de twee toiletten en douches.

Bij binnenkomst wordt ze meteen al aangesproken: x93het is werkelijk niet te geloven wat hier in de laatste vierentwintig uur is gebeurd!x94

x93Goh joh, wat dan?x94

x93Het lijkt hier de etalage van de IKEA wel!x94

x93Hxe8?!x94 

Iets verderop begrijpt ze wat er wordt bedoeld: een levensgrote poster van New York aan de muur, zwarte bank met rode kussen , rode bank met zwarte kussen. Nieuwe tafel met stoelen, zelfs placemats. Van de oude meubels geen spoor, alles is vervangen door de kleurige spullen van het grootwinkelbedrijf. En het is er warempel brandschoon. Zelfs de ventilator, die je bijna niet meer kon zien van de vuiligheid, blinkt je tegemoet.

 Het welkomcommitxe9 druppelt binnen: medewerkers van de gemeente, van het Leger des Heils, jongeren van het keuringsteam van x93jongeren keuren hun opvangx94. Iedereen neemt plaats op de strakke banken. In gespannen afwachting van de wethouder, die om kwart over zeven zijn opwachting maakt. Na een korte rondleiding vindt een gesprek plaats met de jongeren. Leuk, want hier hebben ze op geoefend. Achtereenvolgens passeren onderwerpen als doorstroming (gaat best vlug hoor hier, zegt Frans van het Leger des Heils. Wethouder: x93En, hoe lang ben jij al hier?x94 x93Acht maanden nu meneer.x94 ), sanitaire voorzieningen (x93maar dat stond toch niet bij de verbeterpunten die de jongeren hadden aangegeven?x94 x93Poets jij graag je tanden in een toilet waar net twintig mensen zich hebben ontlast dan?x94), de luchtbehandeling (er kan nergens een raam open), gebruik van computers en als de jongeren om half acht x92s morgens buiten staan, waar kunnen ze dan naar toe?

Zo werd nog flink doorgepraat. Het werd later dan bedoeld. Pas na achten ging iedereen weer over tot de orde van de dag.

 Joy kijkt er met een glimlach op terug.

Het Leger des Heils is een prima gastheer gebleken en fijn om te merken ook dat ze nog wat geld in kas hebben!

Later op de dag worden er diverse toezeggingen gedaan, waar we graag nog op terug zullen komen.

En de wethouder heeft kennelijk wel vaker met dit bijltje gehakt, x93het is goed dat ik af en toe ergens kom, dan gebeurt er tenminste nog eens wat!x94

De deurwaarder

's Morgens neem ik altijd een moment voor mezelf. Koffie, krantje en de kat op schoot. Heerlijk. Gisteren ook weer. Het AD/Haagsche Courant opent met een artikel waarin zij een lans breekt voor de deurwaarder. Deurwaarder is stijgende geweld helemaal beu! Het geweld tegen de mensen neemt toe en loopt de spuitgaten uit, vindt de voorzitter van de branchevereniging. De prominente plek bewijst maar weer dat dit is wat de mensen willen lezen.

Maar, ik kan het niet laten, de daklozen zijn de deurwaarders beu!
Meer dan beu!
Vanuit het perspectief van de schuldenaar leeft de deurwaarder van de ellende van anderen en staan ze aan de zijde van de dikke bedrijven met misleidende reclames, overheid met opjaagbeleid, bureaucratische missers van overheid en zorginstellingen.
Als je de administratie van een dakloze ordent en je ziet hoe een paar (onvermijdbare) boetes zijn opgelopen omdat allerlei mensen ermee aan de slag gaan,dan begrijp ik wel dat mensen boos worden op de boodschapper. De groep mensen met schulden neemt toe en de mogelijkheden om er nog uit te komen nemen af. Het zijn de deurwaarders die piepen, maar m.i. vooral de schuldenaren die redenen tot klagen hebben, en hun situatie wordt alleen maar uitzichtlozer.
Helaas, de deurwaarders hebben een prima moment uitgekozen om de aandacht te vragen. In het huidige klimaat maken ze grote kans om het gelijk aan hun zijde te krijgen.

Eng!

Sociale media en sociale netwerken. De wereld zonder geheimenx85..
Ik heb er nog een hele kluif aan. Regelmatig moet ik tot tien tellen omdat de computer x93niet doet wat ik wilx94. Regelmatig wind ik mij op omdat de graad van ingewikkeldheid van diverse toestellen mijns inziens veruit het voordeel van de vooruitgang overtreft.
x92s Morgens op het werk begint het al meteen: computer aan en veertig mailtjes op een dag is heel normaal. Als netwerker verplicht ik mijzelf uiteraard om hier netjes aandacht aan te besteden.

Vandaag trof ik het niet.
Via de mail wordt ik er aan herinnerd dat ik niet iedereen terstond volg, er nog uitnodigingen open staan, ik niet aangesloten ben bij de groep, niet meedoe op Faceboek, Hyves, dat ene artikel niet heb gelezen.
Dat kan natuurlijk niet zomaar.
Dus ik heb mij vandaag (opnieuw) verdiept in de Linked site, uitnodigingen geaccepteerd, tweets van mijn followers gelezen, gekeken wie mijn followers zijn en zelf een tweet bedacht. Ik heb geploegd door de goede morgens en mededelingen van huishoudelijke of volstrekt onduidelijke of mijns inziens veel te persoonlijke aard, heb kennis genomen van de vele attenties op artikelen, filmpjes, initiatieven, programmax92s, ben doorgelinkt naar artikelen, groepen, websites en heb volslagen onnodig maar nieuwsgierig nog een paar profielen gelezen. Als ik afsluit om naar huis te gaan, veel later dan gepland, heb ik het onbevredigende gevoel dat het niet toereikend was.
Wat is dat nou, xe9xe9n berichtje maken? En dat profiel van mijx85x85.? Magertjes!

Maar niet alleen maar kommer en kwel.
Een aantal berichtjes uit de berichtenstroom gingen over ons, De Achterban en het Straat Consulaat. Vorige week vond de fantastische aftrap van het Imagineproject plaats, waarmee we de beeldvorming rondom verslaving positief willen bexefnvloeden. Grote complimenten voor De Achterbanners en de ondersteuners Tessa en Tanya. Voor het product en de aandacht die zij hiervoor konden genereren. Veel leuke items en artikelen. Goed gedaan!

Lastig nog, want de pers heeft regelmatig andere ideexebn over een goed verhaal dan wij. Maar professioneel zeilden wij langs de valkuilen van de zielige of de sensatieverhalen. Slechts een enkele wanklank deze keer. Pownews wist een uur schijnheilig filmen terug te brengen tot een seconde of 20 afzeiktelevisie, waarbij de puberale presentator niets nieuws maar vooral zichzelf presenteerde. Beangstigend hoe je recht in je gezicht wordt belazerd en hoe in sommige de pers de kijk- en verkoopcijfers regeren. Altijd oppassen geblazen..
We hebben het er maar druk mee.
Vanmorgen op Radio 1 viel ik in een presentatie over sociale netwerken. Terwijl ik x92s morgens rustig mijn krantje lees, zet ondertussen een groot deel van Nederland de computer aan om te kijken wat vrienden, kennissen, exen, buren, oud-klasgenoten hebben uitgespookt, sinds de computer een paar uur eerder werd uitgezet. Een eerste levensbehoefte, hoorde ik zeggen.

Eerste levensbehoefte?
Het overgrote deel van onze mensen heeft geen televisie, geen computer, vaak geen mailadres en nauwelijks toegang tot internet. Ze zijn al blij met wat beltegoed! Op een simpele telefoon.
In het andere deel van de wereld vinden de vele discussies en contacten plaats, via twitter, linked, Hyves en Facebook. En dat gaat dag en nacht door.
Regelmatig vragen daklozen zich af wat de werkende mensen nou helemaal doen.
Ik durf het ze bijna niet te vertellen.

Het zat er aan de komen: het einde van de x93winterregelingx94.

Het vriest overdag niet meer en de weersverwachting brengt volgens de GGD geen ontoelaatbare gezondheidsrisicox92s voor daklozen mee. De 84 extra bedden in de reguliere nachtopvang en de noodopvang aan de Rijswijkseweg zijn niet meer beschikbaar, met ingang van de donderdagnacht van 6 op 7 januari. Meer dan 100 mensen die gebruik maakten van de regeling kunnen in de Haagse opvang niet meer terecht.

Donderdagavond ga ik meestal even langs bij de nachtopvang. Even een praatje maken, met eigen ogen zien hoe het de mensen vergaat. Zo ook op 6 januari en waar ik al bang voor was komt uit. Als ik aankom, rond half zes, staat een flinke groep mensen voor de deur. Zij mogen er niet in want de opvang is vol! De mensen wenden zich tot mij: het kan toch niet! Waar moeten ze dan naar toe? En er zijn wel bedden, want dat hebben ze zelf toch gezienx85 Inmiddels regent het pijpenstelen.

Als ik probeer de mensen uit te leggen dat de extra bedden van de winterregeling zijn vervallen en dat ze echt iets anders moeten zoeken krijg ik bijval van een personeelslid met in zijn kielzog een beveiliger: de deur gaat dicht, want het is tijd om eten te gaan verzorgen. Niemand hoeft terug te komen want er is geen plek meer. Niets.

Een deel van de mensen besluit weg te gaan. Ook de jongeman met gebroken been, die mij zijn ziekenhuispapieren liet zien. Hij kwam naar Nederland om te werken, maar kan nu niet werken en verdienen dus is gestrand. Hij hinkelt met bekenden mee. Andere mensen blijven staan en kijken naar mij. Ik vertel dat ik geen oplossing voor ze heb. Het is koud, donker en naar, mensen staan te klappertanden, bij xe9xe9n man staat het huilen nader dan het lachen. Ik voel me zeer overbodig en vooral machteloos. Ik heb vragen. Wie zijn jullie, waarom ben je hier? Als ik voorstel om hun verhalen op te schrijven, om andere mensen te laten weten dat dit bestaat, wil een aantal van hen graag vertellen:

Ik ben Ali Muhamed en ik heb de Nederlandse nationaliteit. Sinds 25 december heb ik geen huis. Ik woonde bij een kennis, die nu geen plek meer voor mij heeft, omdat een familielid terug is gekomen. Ik heb mij gemeld bij het daklozenloket, maar er is nog niets geregeld. Ik heb geen geld om iets te huren, dus daarom ben ik hier.

Mijn naam is Niels van der Niet, ik heb een alcoholverslaving en heb daar hulp voor gezocht. Ik was opgenomen in het centrum voor dubbele diagnose, maar stom, ik heb daar gedronken. Dat mocht niet dus ik ben geschorst en naar de nachtopvang verwezen. Morgen heb ik een intake bij een andere voorziening en ik hoopte vandaag op onderdak.

Noem mij maar William Booth (haha). Ik ben een geboren Hagenaar en woonde bij een vriendin, maar de verkering ging over en ik ben gegaan. Omdat ik boetes had werd ik van de straat geplukt, ik moest ze uitzitten. Ik ben nu twee en een halve maand vrij en hard op zoek naar werk en een kamer. Een uitkering wil ik niet. Het lukt me altijd wel om via uitzendbureaus aan werk te komen en dan kan ik ook weer wat huren. Deze keer heb ik pech en is het lastig om werk en onderdak te vinden. Ook de opvang is lastig. In steeds meer steden word je weggestuurd vanwege de regiobinding; ik moet toch echt in Den Haag zijn, maar hier is geen plek.

Mijn naam is Remy. Nadat ik zeven jaar in Venlo heb gewoond, ben ik in 2003 naar Parijs gegaan en in 2009 weer terug gekomen, met de moeder van mijn kind en onze zoon. In juni 2010 heeft ze mij eruit gegooid en ik ben buiten gaan slapen. Ik heb niet genoeg geld voor een woning en ik heb een Frans paspoort dus hier geen recht op een uitkering, maar mijn kind is hier. Mijn warme jas raakte ik kwijt in de opvang. Ik heb het koud. Wat moet ik doen?

Hij weet het niet. 

Ik weet het ook niet.